Oksana, córka brzydkiej matki, jest tak piękna, że wszyscy się zastanawiają, jak to się mogło stać. Może matka, idąc za radą wiejskiej zielarki, by urodzić piękne dziecko, patrzyła na ładne rzeczy. Unikała też spoglądania w ogień, aby dziecko nie przyszło na świat ze szpetnym znamieniem, a o poranku słuchała śpiewu ptaków. Może to one sprawiły, że w parze z urodą, dziewczynka otrzymała od losu piękny, zniewalający głos i słuch, zwany absolutnym. Wydawać by się mogło, że to przepustka do świata, gdzie ludzie przychodzą, aby podziwiać cudny śpiew, gdzie talent prowadzi na największe sceny. Ale Oksana nie potrafi udźwignąć ciężaru sławy. Podobnie jak nie potrafi odpowiedzieć sobie na pytanie, kim naprawdę jest. Czy to, co widzą, i być może wiedzą inni ludzie, musi pozostać dla niej tajemnicą.?

Cała proza Odojewskiego jest opowiadaniem o śmierci i cierpieniu. Wielką rolę odgrywa w niej pejzaż, będący częścią ludzkiego losu, ale i jego metaforą. Życie bohaterów toczy się tu na pograniczu jawy i snu, rzeczywistości i wspomnienia. Oksana jest także opowieścią o miłości. śmiertelnie chory naukowiec, badacz najnowszej historii, ucieka ze szpitala, gdzie miałby już tylko oczekiwać końca.