"Źle zrobiłam, kupując ten zeszyt, bardzo źle. Ale teraz już za poźno, by tego żałować, szkoda jest już wyrządzona".

Tak zaczyna swój dziennik Valeria Cossati. Ma nieco ponad czterdzieści lat, dwoje dorosłych dzieci, męża obojętnego na jej potrzeby i pracę biurową, którą wykonuje bez widocznej pasji. Pochłonięta rytmem małomiasteczkowej codzienności we Włoszech lat 50., nawet nie zdaje sobie z tego sprawy, jak bardzo przytłaczają ją role żony, matki, urzędniczki.

Aż do momentu, gdy zaczyna zapisywać swoje myśli i uczucia w kupionym pod wpływem impulsu małym czarnym zeszycie, który trzyma ukryty w szafie.

Opublikowany w odcinkach między 1950 a 1951 rokiem, a rok później w formie książkowej "Zakazany dziennik Valerii C." uważany jest za arcydzieło Alby de Céspedes. Stanowi historyczne świadectwo epoki i hołd dla prefeministycznej generacji, która miała decydujący wpływ na późniejszą rewolucję.