Witajcie w Cranford urokliwym miasteczku XIX-wiecznej Anglii, gdzie każda rodzina ma swoją historię, a każdy szept niesie się dalej niż powinien. Wśród saloników pełnych bibelotów, herbat z mlekiem i codziennych rytuałów, toczy się życie kobiet, które prowadzą z pozoru spokojną egzystencję. Ale pozory jak wiadomo bywają mylące. Panie z Cranford to pełna serdeczności i subtelnego humoru opowieść o kobiecej przyjaźni, lojalności i sile wspólnoty. Elizabeth Gaskell z ciepłą ironią portretuje bohaterki, które z dumą pielęgnują tradycje, z gracją omijają niewygodne tematy i z ogromną empatią wspierają się nawzajem w obliczu życiowych przeciwności. Czy w świecie, gdzie konwenanse są ważniejsze niż uczucia, możliwe są zmiany? Czy kobiety z Cranford choć nieprzygotowane na nadchodzące przemiany społeczne stawią im czoła?

Opowieść rozpoczyna się w latach 40. XIX w. na brzegu rzeki Neckary w Badenii-Wirtembergii, ale za sprawą starego pamiętnika przenosi się do poprzedniego stulecia. Do gospody przy młynie wodnym przybywa grupa przyjaciół, aby napić się kawy i schronić przed deszczem. Jeden z podróżnych zauważa portret pięknej młodej kobiety, wiszący na ścianie w domu młynarza. Gospodarz próbuje zaspokoić ciekawość gościa, wręczając mu stary pamiętnik. Opisana jest w nim historia Anny Scherer. Śliczna dziewczyna zostaje wysłana w podróż, podczas której poznaje szlachcica wysokiego rodu, pana de Tourelle. Mężczyzna szybko podejmuje starania o jej rękę. Anna pod naciskami rodziny godzi się na małżeństwo, mimo wewnętrznych wątpliwości i złych przeczuć. W efekcie zamążpójścia wyjeżdża do Francji, gdzie zostaje zamknięta w zamczysku Les Rochers. Historia utrzymana jest w gotyckim stylu i pochodzi z najlepszego okresu literatury grozy. Narastające poczucie niepokoju trzyma czytelnika w napięciu aż do ostatniego zdania.